Το ανιψάκι του Αϊ Βασίλη

Το ανιψάκι του Αϊ Βασίλη

Παραμύθι χριστουγεννιάτικο

Το αεράκι και η καμινάδα

Τίτλος: Το αεράκι και η καμινάδα
Συγγραφέας: Ευρυδίκη Αμανατίδου
ISBΝ: 978-618-80220-7-2


Συντελεστές
Εικονογράφηση-Εξώφυλλο: Απολλώνια Παραμυθιώτη
Επιμέλεια-Διορθώσεις: Ηρακλής Λαμπαδαρίου
Σελιδοποίηση: Κωνσταντίνα Χαρλαβάνη

Σύντομη περίληψη
Όλοι το περιμένουν αυτό το χαρούμενο, δροσιστικό αεράκι. Να τρέξει, να πετάξει, να φυσήξει. Κι αυτό βιάζεται πολύ. Τα όνειρα και τα ταξίδια το καλούν. Ώσπου…

Εκείνη έχει φορεσιά κόκκινη με περίεργα σχέδια και ένα μαύρο τριγωνικό καπέλο. Μια καμινάδα ξεχωριστή. Όμορφη αλλά φαντασμένη.

Συναντιούνται ή καλύτερα το αεράκι πέφτει επάνω της. Και τότε, όλα αλλάζουν.

Μια τρυφερή ιστορία για τη φιλία, την προσφορά, τον σεβασμό και την αγάπη. Αλλά και μια αλληγορία για το διαφορετικό και πόσο εύκολο είναι μία λέξη ή μία κίνηση να φέρει ένα χαμόγελο ή ένα δάκρυ…

Good Night, Good Day stories

This delightfully illustrated storybook by the prize-winning children’s author, Ewald van Rensburg, is filled with timeless values that will help children have a good night and a good day experience. With the children’s hero, Bomani Meerkat, telling these stories, kids will cherish everything that happens in this book.

Η ιστορική πτήση των αδελφών Ράιτ

 

Στις 17 Δεκεμβρίου 1903, σ' ένα απόμερο ψαροχώρι των ΗΠΑ, δύο κατασκευαστές ποδηλάτων πέταξαν το πρώτο αεροπλάνο, αλλάζοντας τον κόσμο για πάντα. Η πρώτη πτήση των αδελφών Ράιτ διάρκεσε μόλις 12 δευτερόλεπτα και διάνυσε απόσταση 37 μέτρων, λιγότερο από το μήκος ενός σημερινού Airbus Α320 ή ενός Boeing 747. Ήταν η πρώτη φορά που ο άνθρωπος πραγματοποίησε μια απολύτως ελεγχόμενη μηχανοκίνητη πτήση με ένα αεροπλάνο βαρύτερο από τον αέρα.

Ο Γουίλμπερ (1867 - 1912) και ο Όρβιλ Ράιτ (1871 - 1948) άρχισαν να ενδιαφέρονται για τις πτήσεις το 1878, όταν ο πατέρας τους Μίλτον τους χάρισε ένα λαστιχένιο παιχνίδι, που έμοιαζε με ελικόπτερο. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα τα δύο αδέλφια άνοιξαν μια εταιρεία κατασκευής και εμπορίας ποδηλάτων στη γενέτειρά τους Ντέιτον του Οχάιο. Όσα έμαθαν για τα ποδήλατα -η ανάγκη για μια ανθεκτική, ελαφρά κατασκευή, η σπουδαιότητα της ισορροπίας, του ελέγχου και της αντίστασης του αέρα- ήταν ανεκτίμητα εφόδια για την κατασκευή ενός αεροπλάνου.

Το 1899 άρχισαν να κατασκευάζουν ανεμόπτερα και να ανακαλύπτουν μέσα από την πράξη τους νόμους της αεροναυτικής, με τη δημιουργία μιας αεροδυναμικής σήραγγας στο Ντέιτον. Το 1903 ήταν έτοιμοι να πραγματοποιήσουν το μεγάλο άλμα, αφού κατασκεύασαν αξιόπιστους κινητήρες και έλικες. Το πεδίο των δοκιμών τους ήταν ένα παραθαλάσσιο χωριό στη Βόρεια Καρολίνα, που ονομαζόταν Κίτι Χοκ. Το διάλεξαν για τους σταθερούς ανέμους του και τις πολλές αμμουδιές του, χρήσιμες για τη φάση της προσγείωσης και την αποφυγή ατυχημάτων και ανεπιθύμητων τραυματισμών.

Το αεροπλάνο που κατασκεύασαν είχε το όνομα Flyer 1 (Αεροπόρος 1). Ήταν διπλάνο και κατασκευασμένο από ξύλο ελάτης. Είχε βάρος 341 κιλά μαζί με τον πιλότο, μήκος 6,5 μέτρα, άνοιγμα πτερύγων 12,3 μέτρα, ενώ το ένα φτερό του ήταν μεγαλύτερο από το άλλο κατά μερικά εκατοστά, προκειμένου να υπάρχει μεγαλύτερη ευστάθεια στο αεροπλάνο. Η μηχανή ήταν πρωτότυπη κατασκευή του υπαλλήλου των Ράιτ, Τσάρλι Τέηλορ, και δανειζόταν πολλά στοιχεία από την τεχνολογία του ποδηλάτου, επειδή οι κινητήρες των αυτοκινήτων είχαν πολύ μεγάλο βάρος. Ο πιλότος ήταν τοποθετημένος μπρούμυτα και με ένα μοχλό κατηύθυνε το πηδάλιο.

Η πρώτη πτήση του Flyer 1 έγινε στις 14 Δεκεμβρίου με πιλότο τον Γουίλμπουρ, που κέρδισε τον Όρβιλ στο στρίψιμο του νομίσματος. Δεν ήταν το ίδιο τυχερός και στην πτήση, αφού το αεροπλάνο δεν πρόλαβε να πάρει ύψος και κατέπεσε, ευτυχώς χωρίς ο Γουίλμπουρ να πάθει το παραμικρό. Το αεροπλάνο έπαθε ζημιές και χρειάστηκαν τρεις μέρες για να επισκευαστούν.

Στις 17 Δεκεμβρίου το Flyer ήταν έτοιμο με τον Όρβιλ στο κόκπιτ». Ήταν 10:35 το πρωί, όταν το αεροπλάνο απογειώθηκε αυτοδύναμα και μετά από 12 δευτερόλεπτα στον αέρα προσγειώθηκε κανονικά. Ο Όρβιλ Ράιτ είχε γράψει ιστορία. Στη συνέχεια, τα δύο αδέλφια πραγματοποίησαν, εναλλάξ, τρεις ακόμα πτήσεις σε ευθεία γραμμή, με την τελευταία να διαρκεί 59 δευτερόλεπτα και να διανύει μια απόσταση 260 μέτρων.

Περί Πηγών...

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/364#ixzz3tID1M8Uh

Το Φρουτοχωριό

Δέσποινα Φίλιου

The Queen & Magnificent Pig

Το ταξίδι της Μπουμπούλας και της Σοφούλας

Το ταξίδι της Μπουμπούλας και της Σοφούλας

Η Μπουμπούλα και η Σοφούλα είναι δύο πολύ καλές φίλες, ωστόσο η απόφασή τους να εγκαταλείψουν τον ηλιόλουστο κηπάκο τους και να ταξιδέψουν σε νέα μέρη και να κάνουν νέους φίλους, τις βάζει σε μπελάδες. Μια πολύ τρυφερή ιστορία μέσα από την οποία τα παιδιά μαθαίνουν να αξιολογούν νέες καταστάσεις και να εκτιμούν αυτό που πολλές φορές είναι δίπλα μας αλλά δεν το βλέπουμε.
Μαργαρίτα Ταλιαδώρου

Jungle Jack's Wildest, Wackiest, Weirdest Animals

Jungle Jack Hanna's newest book

With DiscoveryBox, I explore the world! DiscoveryBox is an award-winning, educational and fun magazines for children aged 9 and over. In each issue, young readers enjoy reading and learning, with fascinating articles about Science, History, Nature and the World. There are also hilarious comic-strips, fun news, games, quizzes, DIY activities and much more! Unlike all other children's magazines, DiscoveryBox is advertisement-free.

«Μάρτης» ή «Μαρτιά»

 

Ο Μάρτης ή Μαρτιά είναι ένα παμπάλαιο έθιμο, με βαλκανική διασπορά. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια. Οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων έδεναν μια κλωστή, την Κρόκη, στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.

Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, τα παιδιά φορούν στον καρπό του χεριού τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον Μάρτη ή Μαρτιά. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο Μάρτης προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν. Τον φτιάχνουν την τελευταία μέρα του Φλεβάρη και τον φορούν την πρώτη μέρα του Μάρτη, πριν βγουν από το σπίτι.

Σε μερικές περιοχές ο Μάρτης φοριέται στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σαν δαχτυλίδι για να μην σκοντάφτει ο κάτοχός του. Το βραχιολάκι αυτό το βγάζουν στο τέλος του μήνα, ή το αφήνουν πάνω στις τριανταφυλλιές όταν δουν το πρώτο χελιδόνι, για να τον πάρουν τα πουλιά και να χτίσουν τη φωλιά τους.

Το έθιμο του Μάρτη γιορτάζεται ίδιο και απαράλλαχτο στα Σκόπια με την ονομασία Μάρτινκα και στην Αλβανία ως Βερόρε. Οι κάτοικοι των δυο γειτονικών μας χωρών φορούν βραχιόλια από κόκκινη και άσπρη κλωστή για να μην τους «πιάσει» ο ήλιος, τα οποία και βγάζουν στα τέλη του μήνα ή όταν δουν το πρώτο χελιδόνι. Άλλοι πάλι, δένουν τον Μάρτη σε κάποιο καρποφόρο δέντρο, ώστε να του χαρίσουν ανθοφορία, ενώ μερικοί τον τοποθετούν κάτω από μια πέτρα κι αν την επόμενη ημέρα βρουν δίπλα της ένα σκουλήκι, σημαίνει ότι η υπόλοιπη χρονιά θα είναι πολύ καλή.

Τηρώντας παραδόσεις και έθιμα αιώνων, οι Βούλγαροι, την πρώτη ημέρα του Μάρτη, φορούν στο πέτο τους στολίδια φτιαγμένα από άσπρες και κόκκινες κλωστές που αποκαλούνται Μαρτενίτσα. Σε ορισμένες περιοχές της Βουλγαρίας, οι κάτοικοι τοποθετούν έξω από τα σπίτια τους ένα κομμάτι κόκκινου υφάσματος για να μην τους «κάψει η γιαγιά Μάρτα» (Μπάμπα Μάρτα, στα βουλγαρικά), που είναι η θηλυκή προσωποποίηση του μήνα Μάρτη. Η Μαρτενίτσα λειτουργεί στη συνείδηση του βουλγαρικού λαού ως φυλαχτό, το οποίο μάλιστα είθισται να προσφέρεται ως δώρο μεταξύ των μελών της οικογένειας, συνοδευόμενο από ευχές για υγεία και ευημερία.

Το ασπροκόκκινο στολίδι της 1ης του Μάρτη φέρει στα ρουμανικά την ονομασία Μαρτιζόρ. Η κόκκινη κλωστή συμβολίζει την αγάπη για το ωραίο και η άσπρη την αγνότητα του φυτού χιονόφιλος, που ανθίζει τον Μάρτιο και είναι στενά συνδεδεμένο με αρκετά έθιμα και παραδόσεις της Ρουμανίας. Σύμφωνα με την μυθολογία, ο Θεός - Ήλιος μεταμορφώθηκε σε νεαρό άνδρα και κατέβηκε στη Γη για να πάρει μέρος σε μια γιορτή. Τον απήγαγε, όμως, ένας δράκος, με αποτέλεσμα να χαθεί και να βυθιστεί ο κόσμος στο σκοτάδι.

Μια ημέρα ένας νεαρός, μαζί με τους συντρόφους του σκότωσε τον δράκο και απελευθέρωσε τον Ήλιο, φέροντας την άνοιξη. Ο νεαρός έχασε τη ζωή του και το αίμα του -λέει ο μύθος- έβαψε κόκκινο το χιόνι. Από τότε, συνηθίζεται την 1η του Μάρτη όλοι οι νεαροί να πλέκουν το «Μαρτισόρ», με κόκκινη κλωστή που συμβολίζει το αίμα του νεαρού άνδρα και την αγάπη προς τη θυσία και άσπρη που συμβολίζει την αγνότητα.

Περί Πηγών...

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/131#ixzz3tIHk3eA0

HELPING

The Young King and Other Stories

My First Dictionary

The Letterland My First Dictionary introduces your child to the alphabet and some essential first words. Each page is carefully designed with the full alphabet running down the side, simple definitions and bright illustrations to reinforce meaning.

Το Πετράδι

 Μια σοφή γυναίκα ταξίδευε στα βουνά όταν βρήκε στα νερά του ποταμού ένα πετράδι. Την επόμενη μέρα συνάντησε κάποιον που πεινούσε κι έτσι άνοιξε το σακί της να μοιραστούν ότι φαγώσιμο είχε μαζί της. Ο πεινασμένος ταξιδευτής είδε την πολύτιμη πέτρα και ζήτησε από τη γυναίκα να του τη δώσει. Εκείνη την έτεινε προς το μέρος του δίχως να διστάσει. Ο άντρας έφυγε, χοροπηδώντας από τη χαρά του για την καλή του τύχη. Γνώριζε καλά πως με την αξία του πετραδιού θα ζούσε με ασφάλεια μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Μερικές μέρες αργότερα όμως, επέστρεψε για να δώσει το πετράδι πίσω στη γυναίκα.

«Σκεφτόμουν» της είπε «πως αν και γνωρίζω την αξία της πέτρας αυτής, προτιμώ να την επιστρέψω μήπως μου δώσεις κάτι πολυτιμότερο. Χάρισέ μου αυτό που κουβαλάς μέσα σου και σου επέτρεψε να μου δώσεις κάτι τόσο ακριβό. Χάρισέ μου αυτό που κουβαλάς μέσα σου και σου επέτρεψε να μου δώσεις την πέτρα.

Πηγή:https://eof737.wordpress.com/2011/10/24/on-wisdom-humor-short-stories-to-make-you-think-smile

Η Νεράιδα του δάσους
Μαρία Καπελλάκη

Η νεράϊδα του δάσους, πάντα βοηθούσε τους φτωχούς αρκεί η καρδιά τους να ήταν αγνή και γεμάτη καλοσύνη. Σέ ένα μικρό απομακρυσμένο χωριουδάκι, ζούσε μια φτωχή μητέρα με τα δύο της παιδάκια που πίστευε πως κάποια μέρα θα ερχόταν και σε εκείνη η νεράϊδα, κι έτσι δεν έπαυε ποτέ να λέει ιστορίες για εκείνη στα παιδιά της. Άραγε όμως, η νεράϊδα του δάσους θα επισκεφτεί τελικά τη μητέρα?

easywriter.gr

Αδελφοί Γκριμ - Οι μουσικοί της Βρέμης

Reptiles

We've included a few sample pages from our Nature Watch books for you to download for free. They are packed full of interesting facts about Australia’s native animals and are great for school projects.

το-χωριό-του-όλοι-μαζί

Τούτο το παραμύθι δεν είναι παρά μια ευχή και μια ελπίδα.
Μια ευχή του παππού, μιας γενιάς που φεύγει, στο εγγόνι του, σε μια γενιά που τώρα έρχεται στη ζωή, να παλέψει να φτιάξει έναν καλύτερο κόσμο.
Είναι και μια ελπίδα, πως τα παιδιά μας θα καταφέρουν να μεταμορφώσουν το μίζερο χωριό «Ο Καθένας» που τους κληροδοτούμε, στο ανθρώπινο χωριό του «Όλοι Μαζί» που τους αξίζει και τους οφείλουμε.

Με εργαλείο το «κάτι» του παραμυθιού, που δεν είναι παρά η αγάπη και η έγνοια για το διπλανό μας, η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη, τα παιδιά κατακτούν στο παραμύθι τον κόσμο που τους πρέπει και τους τον στερούμε.

Θέλει όμως τούτο το παραμύθι, να κάνει και μια υπόμνηση ευθύνης στους μεγάλους. Γιατί όπως λέει ο ποιητής:
“Έχε το νου σου στο παιδί.
Υπερασπίσου το παιδί.
Γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα.”

Σωκράτης Μαντζουράνης

BRAVERY

Μιλώντας στα παιδιά για ρατσισμό

 

Ζούμε σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία και για το λόγο αυτό, οφείλουμε να αποδεχόμαστε τους συνανθρώπους μας ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκεύματος, χρώματος. Δυσάρεστα φαινόμενα εκτυλίσσονται καθημερινά δίπλα μας. Το χειρότερο όμως είναι πως αν και οι περισσότεροι το θεωρούν ως τάση εποχής (ή μόδα), τα φαινόμενα ρατσισμού συνεχίζονται αδιάκοπα. Οι νέες γενιές, δυστυχώς δεν θα πρέπει να ακολουθήσουν αντίστοιχες πρακτικές.

Το μπαλάκι «πέφτει» στους νέους γονείς, που οφείλουν να είναι προετοιμασμένοι και να «μπολιάσουν» τη σκέψη των παιδιών τους, με σαφή επιχειρήματα για το τι ισχύει πραγματικά. Σας παρουσιάζουμε 5 συμβουλές για να μιλήσετε στα παιδιά σας για το ρατσισμό.

Συζητήστε το

Πολλοί είναι οι γονείς που φοβούνται να μιλήσουν για ένα τόσο λεπτό θέμα. Βγάλτε από το μυαλό σας αντίστοιχες σκέψεις, καθώς με τα κατάλληλα παραδείγματα, μπορείτε να καταστήσετε σαφή την πραγματικότητα στα παιδιά σας.

Βρείτε στιγμές διδαχής

Δεν ξέρετε από πού να αρχίσετε; Ακούστε τα σχόλια που πιθανώς θα κάνουν τα παιδιά σας για διαφορετικότητα (π.χ. χρώμα δέρματος) και ξεκινήστε. Εναλλακτικά μια καλή αρχή θα ήταν κάποιο βιβλίο ή παραμύθι που μπορεί να έχει αντίστοιχα φαινόμενα. Πάρτε ακόμα και παραδείγματα από την καθημερινότητά σας, ή όσο θα παρακολουθείτε μαζί τηλεόραση.

Κάντε το να καταλάβει

Εάν το παιδί σας είναι προσχολικής ηλικίας μπορείτε να του δείξετε πως το διαφορετικό χρώμα δεν επηρεάζει την ουσία των πραγμάτων. Πάρτε για παράδειγμα ένα άσπρο και ένα σκούρο αυγό και σπάστε τα για να του δώσετε να καταλάβει πως στο εσωτερικό είναι ίδια. Αν πάλι έχετε μεγαλύτερο παιδί, δώστε του να καταλάβει την αίσθηση της στέρησης ελευθερίας και της σκλαβιάς, που αντιμετώπιζαν στο παρελθόν οι έγχρωμοι.

Τα προκατειλημμένα σχόλια δεν κάνουν κάποιον ρατσιστή

Ως γονείς πρέπει να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας και να μην ταράζεστε με ό,τι κι αν ακούσετε. Ρωτήστε το παιδί σας γιατί πιστεύει κάτι τέτοιο και προσπαθήστε με παραδείγματα να καταρρίψετε τα στερεότυπά του.

Γίνετε το παράδειγμα προς μίμηση

Ίσως ο καλύτερος τρόπος για να ελαχιστοποιήσετε τις προκαταλήψεις των παιδιών σας. Δείξτε τους πως δεν έχετε το παραμικρό πρόβλημα με άτομα διαφορετικών εθνικοτήτων ή χρώματος. Τα άτομα που έχουν εμπειρία από πολυπολιτισμικές κοινωνίες και γνωρίζουν να προσαρμόζονται και να συμπεριφέρονται κατάλληλα, είναι βέβαιο πως θα έχουν παιδιά με μη ρατσιστικές αντιλήψεις.

www.flowmagazine.gr

Ολυμπιακός Μαραθώνιος 1896

 

Την πέμπτη ημέρα των Α' Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας δέσποζε το αγώνισμα του Μαραθωνίου, ένα αγώνισμα που είχε εισηγηθεί ο γάλλος φιλόλογος Μισέλ Μπρεάλ, σε ανάμνηση της διαδρομής του Φειδιππίδη μετά τη Μάχη του Μαραθώνα. Την Παρασκευή 29 Μαρτίου 1896 (10 Απριλίου με το νέο ημερολόγιο), 17 αθλητές από πέντε χώρες παρατάχθηκαν στην αφετηρία στη γέφυρα του Μαραθώνα, για να διανύσουν τα 40 χιλιόμετρα της διαδρομής μέχρι τον τερματισμό στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου 100.000 κόσμου είχε συγκεντρωθεί για να αποθεώσει τους νικητές, πιστεύοντας ακράδαντα ότι κάποιος Έλληνας θα κόψει πρώτος το νήμα.

Την εκκίνηση έδωσε ακριβώς στις 2 το μεσημέρι με πιστολιά αφέτης, o ταγματάρχης Παπαδιαμαντόπουλος. Τους αθλητές ακολουθούσαν γιατροί, νοσοκόμες και κριτές πάνω σε ποδήλατα και ιππήλατες άμαξες. Ο γάλλος Αλμπέν Λερμιζιό ανέλαβε να οδηγήσει. Έχοντας άγνοια της χωμάτινης διαδρομής, έδωσε γρήγορο τέμπο στην κούρσα και μέχρι το Πικέρμι είχε ξεφύγει από τους υπόλοιπους κατά 2 χιλιόμετρα. Τον ακολουθούσαν ο αυστραλός Φλακ, ο αμερικανός Μπλέικ και ο ούγγρος Κέλνερ. Οι έλληνες αθλητές, γνωρίζοντας τις δύσκολες συνθήκες της διαδρομής, έτρεχαν έξυπνα και υπολογισμένα, μένοντας πίσω. Στο Πικέρμι, πρώτος από τον όμιλο των ελλήνων αθλητών έφθασε ο Λούης. Σταμάτησε για λίγο, ήπιε ένα ποτήρι κρασί και δήλωσε στους χωρικούς που τον επευφημούσαν ότι ένοιωθε σίγουρος για τη νίκη του.

Η στιγμή της άφιξης του Σπύρου Λούη

Μετά το Πικέρμι αρχίζουν οι μεγάλες ανηφόρες, που δυσκολεύουν ακόμη και σήμερα τους μαραθωνοδρόμους. Ο προπορευόμενος Λερμιζιό επιβράδυνε το βήμα του από την κούραση, το ίδιο και ο Κέλνερ, ενώ ο Μπλέικ εγκατέλειψε. Πάντως, ο γάλλος εξακολουθούσε να προηγείται και πέρασε πρώτος από το Χαρβάτι (σημερινή Παλλήνη), όπου οι χωρικοί του πρόσφεραν λουλούδια. Όμως, στο 32ο χιλιόμετρο οι δυνάμεις του τον πρόδωσαν και αναγκάσθηκε και αυτός να εγκαταλείψει. Επικεφαλής τέθηκε τότε ο αυστραλός Φλακ, ένας αθλητής ημιαντοχής. Ο Βασιλάκος, που ήταν το μεγάλο φαβορί, ο Σπύρος Λούης και ο Σπύρος Μπελόκας ακολουθούσαν με άνεση τον αυστραλό.Στο 34ο χιλιόμετρο ο Φλακ είπε σ' έναν ποδηλάτη να τρέξει γρήγορα στο Στάδιο και να αναγγείλει τη νίκη του. Οι 100.000 με το άκουσμα της είδησης πάγωσαν. Νωρίτερα, είχαν δει τον Αμερικανό Γκάρετ να κερδίζει στη δισκοβολία, ένα αγώνισμα καθαρά ελληνικό. Στο 37ο χιλιόμετρο ο Λούης, με αλλαγή ρυθμού, προσπέρασε τον Φλακ, ο οποίος κατέβαλε την ύστατη προσπάθεια να παραμείνει στην πρωτοπορία, αλλά κατέρρευσε και εγκατέλειψε.

Ο 23χρονος Σπύρος Λούης, νερουλάς στο επάγγελμα, είχε μπει την τελευταία στιγμή στον Ολυμπιακό Μαραθώνιο, ως πέμπτος στον δεύτερο αγώνα πρόκρισης για τη συγκρότηση της ελληνικής ομάδας με την προτροπή του Παπαδιαμαντόπουλου, ο οποίος ήταν διοικητής του Λούη, όταν υπηρετούσε τη θητεία του στο στρατό και γνώριζε καλά ότι διέθετε μεγάλη αντοχή στο τρέξιμο. Ο νεαρός Μαρουσιώτης δεν εφάρμοσε κάποια συγκεκριμένη τακτική στον αγώνα. Απλώς έτρεχε. Όμως, φρόντιζε να τρέχει με σταθερό ρυθμό κι αυτό ήταν τελικά που μέτρησε στην κούρσα.

Με το που είδε τον Λούη στην κεφαλή της κούρσας τρία χιλιόμετρα πριν από τον τερματισμό, ο Παπαδιαμαντόπουλος μετέβη έφιππος στο στάδιο κι ενημέρωσε αμέσως τον Γεώργιο Α' και τη βασιλική οικογένεια ότι ένας Έλληνας προηγείται. Η είδηση μεταδόθηκε από στόμα σε στόμα και μια κραυγή συγκλόνισε το Στάδιο, «Έλλην, Έλλην».

Η βράβευση του Σπύρου Λούη

Ο Σπύρος Λούης μπήκε, πράγματι, πρώτος στο Παναθηναϊκό Στάδιο, μέσα σε γενικό παραλήρημα των φιλάθλων. Ο χρόνος του, 2 ώρες 58 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα, ήταν ο καλύτερος που είχε σημειωθεί στην απόσταση. Δεύτερος τερμάτισε ο Χαρίλαος Βασιλάκος σε 3 ώρες 6 λεπτά και 3 δευτερόλεπτα, καθώς έχασε πολύτιμο χρόνο συνδιαλεγόμενος με τους χιλιάδες θεατές που τον αποθέωναν κατά μήκος της διαδρομής. Τρίτος κατετάγη ο Σπυρίδων Μπελόκας, ο οποίος όμως ακυρώθηκε, ύστερα από καταγγελία ότι είχε διανύσει μέρος του Μαραθωνίου πάνω σε κάρο! Έτσι, την τρίτη θέση πήρε ο ούγγρος Γκιούλα Κέλνερ σε 3 ώρες 9 λεπτά και 35 δευτερόλεπτα, που πάντως δεν βραβεύτηκε, καθώς μετάλλια έπαιρναν μόνον οι δύο πρώτοι.Στον αγώνα ζήτησε να πάρει μέρος και μια γυναίκα, η Σταμάτα Ρεβύθη. Οι κριτές δεν την άφησαν, καθώς δεν προβλεπόταν συμμετοχή γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, η τριαντάχρονη γυναίκα έτρεξε μόνη της την επομένη μέρα (30 Μαρτίου) και διάνυσε τη διαδρομή σε 5ώρες και 30 λεπτά.

Την Τετάρτη 3 Απριλίου 1896, ημέρα λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων, έγινε η τελετή απονομής των μεταλλίων στους νικητές όλων των αγωνισμάτων. Ο Σπύρος Λούης, εν μέσω γενικής αποθέωσης στο κατάμεστο Παναθηναϊκό Στάδιο, έλαβε κλάδο ελαίας και το ασημένιο μετάλλιο (χρυσό δεν προβλεπόταν τότε) και ο δεύτερος Χαρίλαος Βασιλάκος, ένα δάφνινο στεφάνι και το ασημένιο μετάλλιο.

Ο Σπυρίδων Λούης ήταν πλέον λαϊκός ήρωας. Όλοι ήθελαν να του προσφέρουν ένα δώρο και να κλέψουν λίγη από τη δόξα του. Από τις εφημερίδες εποχής διαβάζουμε: «Ο κύριος Κυπαρίσσης πρόεδρος της συντεχνίας αργυροχρυσοχόων, του πρόσφερε μία χρυσή αλυσίδα, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κύριος Τζιβανόπουλος ένα δαχτυλίδι, ο καφεπώλης Δημήτριος Μπαβέας δωρεάν καφέδες για ένα χρόνο, ο Παύλος Αθανασίου 100 οκάδες κρασί, η ξενοδόχος Δήμητρα Βιβή δωρεάν φαγητό εφόρου ζωής, οι Σιδηρόδρομοι Αττικής δωρεάν εισιτήριο εφόρου ζωής, ο Μιχαήλ Βόδας μια κυνηγετική καραμπίνα και η εταιρεία Σίνγκερ μία ραπτομηχανή».

Αποτελέσματα

Α/Α	Αθλητής	Χρόνος
1	Σπυρίδων Λούης	2:58:50
2	Χαρίλαος Βασιλάκος	3:06:03
3	Γκιούλα Κέλνερ	3:06:35

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/238#ixzz3tIA2U3LJ

Η Ζωή ενός Βράχου

Η μικρή μήκους ταινία, πραγματεύεται τη ζωή ενός βράχου και την πορεία της στο χρόνο. Ο βράχος έρχεται αντιμέτωπος με τις δυνάμεις της φύσης, τις εναλλαγές των εποχών αλλά τίποτα δεν τον ταρακουνάει. Μέχρι… που καλείται να αντιμετωπίσει την μεγαλύτερη απειλή της φύσης, τον άνθρωπο!

Το Δεντρόσπιτο

Η παρακάτω animation ταινία μικρού μήκους, μας δείχνει την ιδιαίτερη σχέση που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα σε ένα παιδί και στο αγαπημένο του δεντρόσπιτο. Όταν το παιδί μετακομίζει στην πόλη μαζί με την οικογένειά του, αναγκάζεται να αποχωριστεί το δεντρόσπιτό του και είναι φανερά στενοχωρημένο. Όμως τα πράγματα θα αλλάξουν τροπή όταν το δεντρόσπιτο αποφασίζει να… αναλάβει δράση.

Αδελφοί Γκριμ - Ο παπουτσωμένος γάτος

Την Κότα ή το Αβγό

Ένα γουρούνι έχει πάθος με τα αυγά.Τι θα γίνει όμως όταν ερωτεύεται μια κότα;Θα πρέπει να διαλέξει την κότα ή τα αυγά.......

Αρχαία Αξιοθέατα

ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ. ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΒΟΙΩΤΙΑ. ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΑ ΓΛΥΠΤΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΪΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ, ΣΤΗΛΕΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΘΕΣΠΙΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΝΑΓΡΑ, ΣΥΛΛΟΓΗ ΣΑΡΚΟΦΑΓΩΝ ΜΕ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ ΜΥΚΗΝΑΪΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΚΛΠ.

ΟΙ ΜΥΚΗΝΑΪΚΟΙ ΤΑΦΟΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ.

ΤΑ «ΚΑΣΤΕΛΙΑ», 500 Μ. ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ.

ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΙΣΜΗΝΙΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ.

Η ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ ΓΝΩΣΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΩΣ «ΟΙΔΙΠΟΔΕΙΑ ΚΡΗΝΗ». Σ’ ΑΥΤΗΝ ΞΕΠΛΥΝΕ Ο ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ ΤΑ ΙΧΝΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΦΟΝΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΛΑΪΟΥ.

Η ΚΡΗΝΗ ΤΗΣ ΔΙΡΚΗΣ, ΣΤΟ ΦΡΑΓΚΙΚΟ ΥΔΡΑΓΩΓΕΙΟ, ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗ ΛΟΥΚΑ, ΣΤΟ Α΄ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ. ΕΔΩ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΛΑΡΝΑΚΑ, ΟΠΟΥ ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΗΚΕ Η ΣΩΡΟΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗ.

Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΦΩΤΕΙΝΗΣ.

Η ΥΠΟΓΕΙΑ ΠΡΩΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ.

Η ΜΕΤΑΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΨΗΦΙΔΩΤΑ.

ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΑ «ΣΑΓΜΑΤΑ» 12 ΧΛΜ ΒΑ. ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΥΠΑΤΟ, ΚΤΙΣΜΑ ΤΟΥ 12ΟΥ ΑΙ. Ο ΕΞΩΝΑΡΘΗΚΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟΣ, 15ΟΥ Η 16ΟΥ ΑΙ.

Αναρτήθηκε από THIVA NIKOLAS

100 moral stories

Η βασίλισσα της αστραπής
Δάφνη Τζαμαλή (Υακίνθου)

Αυτό το παραμύθι με παραδοσιακή δομή μας μιλά για τη βασίλισσα της αστραπής, που φυλακίζει τις ψυχές στο λαμπερό παλάτι της, για τον πρίγκιπα με τα χρυσά μαλλιά, που στο πλευρό της σοφής αγαπημένης του, αψηφά την εξουσία της με τα μαγικά του δώρα και για τον θρίαμβο του θάρρους και της καλοσύνης.
easywriter.gr

Santa Is Coming To My House

Tο Μαγικό Σπιρτόκουτο

Η ιστορία του Τουρνουά Τένις «Γουίμπλεντον»

 

Το Τουρνουά του Γουίμπλεντον είναι το πιο παλιό στην ιστορία του τένις και αναμφισβήτητα αυτό με τη μεγαλύτερη αίγλη. Διεξάγεται κάθε χρόνο στο ομώνυμο προάστιο του Λονδίνου στα τέλη Ιουνίου και διαρκεί δύο εβδομάδες. Είναι το τρίτο κατά σειρά της σειράς του γκραντ-σλάμ (Αυστραλιανό, Ρολάν Γκαρός, Γουίμπλεντον και Αμερικανικό), που περιλαμβάνει τα τέσσερα πιο διακεκριμένα τουρνουά τένις του κόσμου και το μόνο που γίνεται σε χόρτο.

Διεξήχθη για πρώτη φορά το 1877, με διοργανωτή τον Παναγγλικό Σύλλογο Τένις και Κρόκετ, σ' ένα χώρο που βρισκόταν δίπλα στην οδό Γουόρπλ του Γουίμπλεντον. Τη χρονιά εκείνη έγινε μόνο το τουρνουά των ανδρών, στο οποίο συμμετείχαν 22 παίκτες. Ο πρώτος γύρος ξεκίνησε στις 9 Ιουλίου και ο τελικός έγινε στις 19 Ιουλίου, με αντιπάλους τον Σπένσερ Γκορ και τον Γουίλιαμ Μάρσαλ. Έπειτα από αγώνα, που διήρκεσε μόλις 48 λεπτά, ο Γκορ επιβλήθηκε άνετα του Μάρσαλ με 3-0 σετ (6-1, 6-2, 6-4), ενώπιον 300 θεατών.

Το 1884 προστέθηκαν τα τουρνουά γυναικών, διπλού ανδρών και γυναικών, και από το 1913 το τουρνουά του μικτού. Το 1905 έγινε διεθνές, ενώ από το 1922 οι εγκαταστάσεις του μεταφέρθηκαν δίπλα στην οδό Τσερτς του Γουίμπλεντον, όπου παραμένουν έως σήμερα. Μέχρι το 1967 στο Γουίμπλεντον συμμετείχαν μόνο ερασιτέχνες τενίστες, ενώ από τον επόμενο χρόνο άνοιξε και στους επαγγελματίες.

Οι Άγγλοι υπερηφανεύονται για το τουρνουά τους, όχι όμως και για τις επιδόσεις των αθλητών τους. Από την εποχή του Φρεντ Πέρι το 1936 είχαν να πανηγυρίσουν κατάκτηση τίτλου από αθλητή τους και το κατάφεραν μόλις το 2013 μ’ ένα σκωτσέζο, τον Άντι Μάρεϊ. Στις γυναίκες καμία βρετανίδα δεν έχει σηκώσει το βαρύτιμο έπαθλο από το 1966, όταν νικήτρια του Γουίμπλεντον αναδείχθηκε η Βιρτζίνια Γουέιντ.

Το Τουρνουά Τένις του Γουίμπλεντον διεξάγεται κάθε χρόνο τη Δευτέρα μεταξύ της 20ης και 26ης Ιουνίου, έξι εβδομάδες πριν από την πρώτη Δευτέρα του Αυγούστου. Συμμετέχουν 128 τενίστριες και 128 τενίστες, κατά τεκμήριο οι καλύτεροι του κόσμου. Για τους λοιπούς που θα γίνει δεκτή η συμμετοχή τους υπάρχει ένα προκαταρκτικό τουρνουά, μία εβδομάδα πριν από την κύρια διοργάνωση, για να διεκδικήσουν την πρόκρισή τους στο κυρίως ταμπλό.

Οι αγώνες γίνονται σε 19 γήπεδα, που όλα έχουν επιφάνεια από γρασίδι. Το Γουίμπλεντον αγωνιστικά ευνοεί τους παίχτες με δυνατό σερβίς και βολέ, εξαιτίας της ταχύτητας και της χαμηλής αναπήδησης της μπάλας. Το Κεντρικό Γήπεδο, όπου διεξάγεται και ο τελικός, είναι χωρητικότητας 14.000 θεατών, το Νο1 11.000, ενώ 3.000 θεατές χωρά το Νο2 το τρίτο μεγαλύτερο γήπεδο, το επονομαζόμενο Νεκροταφείο των Πρωταθλητών για τις πολλές και μεγάλες εκπλήξεις που έχουν γίνει με θύματα μεγάλους τενίστες και τενίστριες.

Τις περισσότερες κατακτήσεις στους άνδρες έχουν ο άγγλος Γουίλιαμ Ρένσοου, ο ελληνοαμερικανός Πιτ Σάμπρας και ο ελβετός Ρότζερ Φέντερερ, από 7. Στις γυναίκες, η τσεχοσλοβάκα και κατόπιν αμερικανίδα Μαρτίνα Ναβρατίλοβα έχει 9 κατακτήσεις.

Από ελληνικής πλευράς, ο κύπριος Μάρκος Παγδατής έχει επιτύχει την καλύτερη εμφάνιση, φτάνοντας ως τον ημιτελικό της διοργάνωσης το 2006. Από πλευράς γυναικών, η χανιώτισσα Ελένη Δανιηλίδου έφθασε μέχρι τον τέταρτο γύρο (στις 16 καλύτερες της διοργάνωσης) το 2002. Από τους ομογενείς αθλητές μας, εκτός του μοναδικού Σάμπρα, αξιοσημείωτη είναι η παρουσία του ελληνοαυστραλού Μαρκ Φιλιππούση, που έφθασε στον τελικό το 2003.

Για τους θεατές που γεμίζουν κάθε χρόνο τα γήπεδα του Γουίμπλεντον, αγαπημένο σνακ εδώ χρόνια αποτελούν οι φράουλες με κρέμα. 28 τόνοι φράουλας και 7 τόνοι κρέμας καταναλώθηκαν στη διοργάνωση του 2005.

Περί Πηγών...

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/164#ixzz3tI80Uoww

Η ιστορία του Μαραθωνίου Δρόμου

 

Αγώνισμα δρόμου μεγάλης αποστάσεως (42.195 χλμ.), που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων από την πρώτη διοργάνωση το 1896 στην Αθήνα. Μαζί με τα 100 μ. είναι τα δύο πιο δημοφιλή αγωνίσματα του στίβου.

Στην αρχαιότητα ο Μαραθώνιος δεν υπήρχε ως άθλημα, ούτε και κάποιο παρόμοιο αγώνισμα. Η ιδέα για την καθιέρωσή του ανήκει στον γάλλο φιλόλογο Μισέλ Μπρεάλ (1832-1915), ο οποίος έπεισε τον φίλο του Πιερ ντε Κουμπερντέν να το συμπεριλάβει στο πρόγραμμα των Α' Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, σε ανάμνηση της νίκης των Ελλήνων κατά των Περσών στον Μαραθώνα (490 π.Χ.), την οποία ανήγγειλε στους Αθηναίους ο ημεροδρόμος Φειδιππίδης με την κραυγή «Νενικήκαμεν», προτού αφήσει την τελευταία του πνοή και αφού είχε διανύσει  τρέχοντας την απόσταση από το πεδίο της μάχης στον Μαραθώνα στην Αθήνα.

Ο πρώτος Μαραθώνιος δρόμος έγινε στις 10 Μαρτίου 1896, κατά τη διάρκεια των Α' Πανελληνίων Αγώνων Στίβου και ήταν αγώνας πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Νικητής αναδείχθηκε ο Χαρίλαος Βασιλάκος με 3 ώρες και 18 λεπτά, ενώ ο μετέπειτα νικητής των Ολυμπιακών Αγώνων, ο θρυλικός Σπύρος Λούης τερμάτισε πέμπτος. Ο 23χρονος νερουλάς από το Μαρούσι πήρε τη ρεβάνς λίγες ημέρες αργότερα, στις 29 Μαρτίου, όταν κέρδισε τον πρώτο Μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων με επίδοση 2 ώρες, 58 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα.

Από τότε, ο Μαραθώνιος άρχισε να κερδίζει συνεχώς σε δημοτικότητα και σήμερα είναι ένα από τα δημοφιλέστερα αθλήματα του στίβου. Αγώνες Μαραθωνίου δρόμου διεξάγονται όχι μόνο στο πλαίσιο των μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων, αλλά και μεμονωμένοι, με μαζική συμμετοχή αθλουμένων (Μαραθώνιος Βοστώνης, Λονδίνου, Αθήνας κλπ).

Η διαδρομή του Μαραθωνίου δεν ήταν από την αρχή σταθερή. Οι μαραθωνοδρόμοι στην Αθήνα έτρεξαν γύρω στα 40 χιλιόμετρα, όπως και στους επόμενους αγώνες. Το 1924 η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή καθιέρωσε την απόσταση των 42.195 μέτρων, δηλαδή τη διαδρομή που διέτρεξαν οι δρομείς από τη βασιλική εξέδρα μέχρι το στάδιο κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 1908.

Το αγώνισμα του Μαραθωνίου διεξάγεται σε δημόσιο ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Επίσημα εθνικά ή παγκόσμια ρεκόρ δεν αναγνωρίζονται από την IAAF, διότι το αγώνισμα διεξάγεται σε διαφορετικές εδαφολογικές συνθήκες. Την καλύτερη επίδοση στους άνδρες έχει σημειώσει ο κενυάτης Γουίλσον Κίπσανγκ με 2 ώρες, 3 λεπτά και 23 δευτερόλεπτα (28 Σεπτεμβρίου 2013), ενώ στις γυναίκες η επίδοση της βρετανίδας Πόλα Ράντκλιφ με 2 ώρες, 15 λεπτά και 25 δευτερόλεπτα αντέχει από το 2003. Τα αντίστοιχα ελληνικά ρεκόρ κατέχουν ο Σπύρος Ανδριόπουλος (ΑΠΣ Πάτραι) με 2:12.04 (9 Οκτωβρίου 1988) και η Μαρία Πολύζου (Πανελλήνιος ΓΣ) με 2:33.40 (23 Αυγούστου 1998). Την καλύτερη επίδοση στην ιδιαίτερα δύσκολη κλασική διαδρομή (Τύμβος Μαραθώνα - Παναθηναϊκό Στάδιο) κατέχει ο Ιταλός Στέφανο Μπαλντίνι με 2:10:55 από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004. Στους ίδιους αγώνες σημειώθηκε και η κορυφαία γυναικεία επίδοση από τη γιαπωνέζα Μιζούκι Νογκούτσι με 2:26:20.

Ο πρώτος διεθνής μαραθώνιος επί της κλασικής διαδρομής έγινε στις 2 Οκτωβρίου 1955, αν και η απόφαση προϋπήρχε από το 1938. Ο αγώνας έγινε με τη συμμετοχή 21 αθλητών (12 Έλληνες, 4 Αιγύπτιοι, 2 Γιουγκοσλάβοι και από ένας Ιταλός, Γερμανός και Φινλανδός) και νικητής αναδείχθηκε ο φιλανδός Βέικο Κάρβονεν με 2:27:30.

Περί Πηγών...

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/696#ixzz3tI7YEbOt

Η ιστορία της πετοσφαίρισης (βόλεϊ)

 

Το βόλεϊ είναι ένα από τα δημοφιλέστερα αθλήματα στον κόσμο. Η Διεθνής Ομοσπονδία του Αθλήματος υπολογίζει ότι ένας στους 6 κατοίκους του πλανήτη παίζει ή παρακολουθεί αγώνες βόλεϊ.
Παίζεται από δύο ομάδες, αποτελούμενες από 6 παίκτες εκάστη, σε κλειστό γήπεδο διαστάσεων 18x9 μέτρων, χωρισμένο από ένα υψηλό φιλέ. Αντικειμενικός σκοπός κάθε ομάδας είναι να περάσει με τρεις προσπάθειες την μπάλα πάνω από το φιλέ στο χώρο της αντιπάλου της και να κερδίσει πόντο αν η μπάλα αγγίξει το έδαφος. Το παιγνίδι τελειώνει όταν μία ομάδα κερδίσει τρία σετ.
Τα τελευταία χρόνια κερδίζει συνεχώς έδαφος το μπιτς-βόλει (beach volley), που παίζεται στην άμμο, ενώ δημοφιλές είναι ιδιαίτερα στη Βραζιλία το ποδοβόλεϊ (Futevoley), βόλεϊ που παίζεται με τα πόδια.
Πατέρας του βόλεϊ θεωρείται ο αμερικανός γυμναστής Ουίλιαμ Μόργκαν, που εργαζόταν στη Χριστιανική Αδελφότητα Νέων στην πόλη Χόλιοκ της Μασαχουσέτης και ημερομηνία γέννησης του αθλήματος η 9η Φεβρουαρίου 1895. 16 χιλιόμετρα πιο πέρα, στην πόλη Σπρίγκφιλντ, τέσσερα χρόνια νωρίτερα, ο συνάδελφός του Τζέιμς Νάισμιθ είχε επινοήσει το μπάσκετ.
Ο Μόργκαν ήθελε ένα άθλημα λιγότερο βάρβαρο από το μπάσκετ, κατάλληλο για επιχειρηματίες και ανθρώπους μιας κάποιας ηλικίας. Δανείστηκε στοιχεία από το τένις και το χάντμπολ και δημιούργησε το «Μίντονετ», όπως ονόμασε το νέο παιγνίδι, που αργότερα πήρε την ονομασία με την οποία το γνωρίζουμε σήμερα: βόλεϊ-μπολ ή πετοσφαίριση στα ελληνικά.

Ουίλιαμ Μόργκαν

Γρήγορα το παιγνίδι έγινε δημοφιλές και το 1913 ξέφυγε από τα όρια της Αμερικής, κατακτώντας πρώτα τις χώρες της Άπω Ανατολής και στη συνέχεια την Ευρώπη. Ώθηση στην ανάπτυξη του αθλήματος έδωσαν οι κατά τόπους εκστρατευτικές αποστολές των Αμερικανών το 1919, που μοίρασαν 16.000 μπάλες για την ψυχαγωγία των στρατιωτών τους, αλλά και των ντόπιων. Το 1949 ιδρύθηκε η Διεθνής Ομοσπονδία Βόλεϊ (FIVB) και την ίδια χρονιά έγινε το παγκόσμιο πρωτάθλημα ανδρών, ενώ τρία χρόνια αργότερα το αντίστοιχο των γυναικών. Το 1964 στο Τόκιο έκανε την εμφάνισή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες.Στην Ελλάδα, το βόλεϊ-μπολ έγινε γνωστό το 1922 από τον γυμναστή του Πανελληνίου Αναστάσιο Λευκαδίτη. Ο σύλλογος των Ολυμπιονικών κατέκτησε και το πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδος στους άνδρες το 1936. Το 1952 δημιουργείται από τον ΣΕΓΑΣ η πρώτη Εθνική Ομάδα Ανδρών, η οποία την άνοιξη του ίδιου χρόνου δίνει το πρώτο της φιλικό στο Παρίσι και ηττάται 3-1 σετ από τη Γαλλία. 15 χρόνια αργότερα θα δώσει το πρώτο της επίσημο παιγνίδι με αντίπαλο την Τουρκία και θα χάσει με 3-0 σετ.
Γρήγορα, το βόλεϊ θα παρουσιάσει θεαματική άνοδο στη χώρα μας, χάρη στις προσπάθειες του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, που κυριαρχούν σε συλλογικό επίπεδο στους άνδρες. Το 1987 η Εθνική Ομάδα θα κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό της Γάνδης και το 1994 την 6η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που έγινε στη χώρα μας.
Στις γυναίκες, η πρώτη Εθνική Ομάδα συγκροτήθηκε το 1966. Εδωσε δύο φιλικά παιγνίδια στην Κωνσταντινούπολη με αντίπαλο την Τουρκία από την οποία έχασε και στα δύο με 3-0 σετ. Το 1991 τερμάτισε 8η στο Ευρωβόλεϊ της Ρώμης και το 2002 10η στο Παγκόσμιο της Γερμανίας, οι καλύτερες θέσεις που έχει πάρει στις κορυφαίες διοργανώσεις του αθλήματος. Σε συλλογικό επίπεδο, αναμφισβήτητη είναι η κυριαρχία του Παναθηναϊκού.

Περί Πηγών...

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/130#ixzz3tI749pm5

Zoo Animals

Μύθοι από όλο τον κόσμο